Maatje en ik kwamen min of meer toevallig terecht in een tropisch zwemparadijs. Met een speciale chipkaart naar binnen. Daar tropische temperatuur, eindeloze rijen kledingkluisjes, een batterij omkleedhokjes, natuurstenen plavuizen op de grond.
Enfin, omgekleed, gedoucht en welgemoed op naar het water. Onder palmbomen door, langs slingerplanten, hé een golfslagbad, kinderen op waterglijbanen, vrolijke mensen in een bubbelbad, relaxte mensen in luie stoelen! Maar waar is het 25 meter bad? Volgens de folder moet er n zijn! Aan het zwembadpersoneel vragen we de weg. Bij die palmboom en onder die lianen door. En ja, een riant zwembad.
We zwemmen een paar rondjes en komen in een hoek een opening met plastic flappen tegen en de tekst erboven: stroomversnelling. Belangstellend vraag ik de badjuffrouw om uitleg. Nou, als de bel klinkt gaat het water sterk stromen en dan maak je in woelig water een rondje buitenom en dan weer het zwembad in. Intussen komen enkele jonge vaders met ieder een kindje op de arm het bad in. Ieder kind heeft een passend zwemvest aan. En vader draagt een peutertje zonder zwemvest, maar daar wordt al een heel klein zwemvestje aangereikt door de badmeester. De bel klinkt en dan begint het water krachtig te stromen.
Belangstellend ga ik kijken waar het water de opening in stroomt, maar wat is dat? Ik word meegesleurd naar buiten, een paar keer tegen de kanten op gekwakt, ik ga kopje onder en voor ik het weet ben ik weer in het zwembad terug. Bezorgd kijkt de badjuf of ik er wel heelhuids van af ben gekomen. Ja hoor, alles is goed gegaan. Het was eigenlijk best een leuke ervaring. Maatje is wijselijk ver van de stroomversnelling gebleven.
Toen nog even een glijbaan geprobeerd. Ook wel spannend! Maar volgende week gaan we toch maar weer ´s morgens lekker baantjes trekken in het ons zo vertrouwde Kerkpolderbad.
Moira