column
Toen ik deze zinnen hoorde, moest ik even drie keer slikken. Hij heeft gelijk, de tijd vliegt voorbij. Niet alleen de minuten als ik weer eens te laat uit mijn bed kom, of de tijd dat ik gelukkig ben. Maar ook de jaren gaan snel.
Op mijn twaalfde dacht ik dat het nog eeuwen zou duren voordat ik 21 zou zijn. Ik had alleen niet gedacht dat eeuwen echter sneller gingen dan mijn besef. Ik loop nu al tegen de 22 en ik voel me nog steeds 12, af en toe dan.
Het is niet zo dat ik in die tussentijd, dat de tijd voorbij fladderde, niets heb gedaan. Integendeel. Ik heb leren schrijven en leren fietsen, ik heb op mezelf leren wonen, keuzes leren maken. Ik heb geleerd om mijn hond op tijd eten te geven en mijn tanden te poetsen voor het slapen gaan. Ik heb in die jaren dat mijn leven voorbij is gevlogen geleerd en genoten. De reden dat ik mijn column hier aan wijd, is dat ik het afgelopen jaar onwijs veel veranderingen heb meegemaakt in korte tijd. Toen het jaar begon hebben er zelfs zoveel veranderingen plaats gevonden dat ik op het punt stond om de kluts kwijt te raken. Deze zomer heb ik de tijd gehad om alles op een rijtje te zetten.
Mijn eerste dag school. Op deze bewuste dag heb ik te horen gekregen wat ik allemaal ga doen dit jaar en het is geweldig. Geweldig veel. Het werd nog een tikkeltje erger toen ik filosofie kreeg. Naast de tijd die ik in de verandering 'abstract denken' (zelf denken) ga steken, gaan ze ervan uit dat ik zeeën van tijd heb. Na drie dagen school staat mijn agenda vol tot december. Volop verandering dus aan mijn leven naast school.
Dus als je dit leest: Sorry. Mijn oprechte excuses, maar ik kan dit weekend (en de daarop volgende weekenden) niet mee drinken of leuke dingen doen. Ik heb huiswerk. Aangezien ik mijn column al drie dagen geleden in moest leveren, wil ik even terug naar het begin. Deze zinnen hebben me aan het denken gezet. Aan het filosoferen. Door de tijd ben ik zowaar aan het thema van de krant gekomen: verandering. En door deze column te schrijven weet ik dat de tijd voorbij vliegt terwijl ik nog zo veel moet en ook wil doen.
Ik, Sophie, sta op het punt om een punt achter mijn 21 jaar ervaringen te zetten en opnieuw te beginnen. Aan de volgende 21 jaar. Nu een vraag aan u. Pak een wijntje of warme choco, doe het licht uit en zet een kaars aan en ga eens rustig zitten met mijn column. Adem eens rustig in en kijk eens terug naar de schuin gedrukte zin. Wat u nu alleen hoeft te doen is filosoferen, zelf denken.
En het enige wat ik nog te zeggen heb is: "Neem de tijd en geniet met volle teugen want voor je het weet ben je alweer 21 jaar verder."
Sophie