maanviering en jaarfeesten
door Marian Tabben
Al in de prehistorie werd de mens gefascineerd door de maan. In bijna alle oude culturen bepaalden maankalenders de geschikte momenten om te zaaien, te trouwen of feest te vieren.
De energie van de maan is van grote invloed op de mens en op de processen op aarde. Zij regelt eb en vloed, de grootste waterverplaatsing op de aarde. De maan is actief in de sapstromen van planten, bemoeit zich met de kieming van zaden en heeft wellicht ook iets met geboorten te maken. De volle maan is bij uitstek de tijd voor rituelen, ceremonies en meditaties. De volle maan bekrachtigt en versterkt onze innerlijk processen.
De kennis over maanvieringen in het verleden is in de vergetelheid geraakt, maar wel is bekend dat men in diverse oude culturen geloofde in een maangodin en dat men de vollemaansnachten vierde. Sinds de invoering van de Juliaanse en daarna de Gregoriaanse kalender die gebaseerd zijn op de zon en niet op de maan, hebben we nu 12 maanden (manen) en eenmaal in de drie jaar een dertiende maan. De manen in deze kalender hebben elk een eigen thema en een naam die per traditie kan verschillen. Elke maan is ook te koppelen aan een boom van het Keltische bomenalfabet, compleet met verhalen, folklore en gebruiken.
De oude zaai- en oogstfeesten werden door de eeuwen heen niet alleen gevierd door de boerenbevolking, maar ook door stadsmensen. Het opwekken en doorgeven van de magische kracht die sluimert in alles om ons heen is een traditie die tweeduizend jaar getrotseerd heeft. De jaarfeesten en de maanvieringen symboliseren de cyclus van leven, dood en wedergeboorte. Maar ook de cyclus van licht en donker, van planten en oogsten. De feesten worden gevierd in kleine groepjes of op festivals met soms honderden mensen.
De verering van de maan is langzaam verdwenen en de vrouwen of mannen die vroeger een hoog aanzien hadden in hun dorp als kruidenvrouw, priester of priesteres, vroedvrouw, werden verbannen, verbrand of verdronken. Tegenwoordig wil men vooral de tradities herstellen waarin godinnen en goden, vrouwen en mannen, een gemeenschappelijke weg gaan naar een balans tussen natuur en cultuur.